Widmo dożywocia nie oznacza automatycznego aresztu
Sąd odrzuca wniosek prokuratora

Grożąca surowa kara jako samoistna podstawa izolacji – wyłącznie na początkowym etapie sprawy (!)

Tymczasowe aresztowanie pozostaje środkiem wyjątkowym, stosowanym wyłącznie wtedy, gdy żaden środek wolnościowy nie jest w stanie zabezpieczyć prawidłowego toku postępowania.

Po raz kolejny Sąd odmówił uwzględnienia wniosku prokuratora o izolację podejrzanego, pomimo że zarzucane mu czyny zagrożone są karą od 5 lat pozbawienia wolności aż do dożywotniego pozbawienia wolności.

Zgubny automatyzm w sprawach o najcięższe przestępstwa

W praktyce postępowań karnych organy ścigania bardzo często powołują się na przesłankę z art. 258 § 2 k.p.k., wskazując, że podejrzanemu grozi wyjątkowo surowa kara. W sprawach o najcięższe przestępstwa argument ten pojawia się na biurku sędziego niemal mechanicznie.

Ważne

Należy z całą mocą podkreślić: nawet przy zarzutach zagrożonych dożywotnim więzieniem, tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane automatycznie. Takie są standardy w krajach cywilizowanych. Sama surowość kary nie może prowadzić do bezrefleksyjnego pozbawienia człowieka wolności.

Kolejny wniosek prokuratora oddalony

W jednej z najnowszych spraw, gdzie adwokat Krzysztof Tumielewicz występuje w charakterze obrońcy, Sąd nie uwzględnił prokuratorskiego wniosku o izolację. Ocena przesłanek aresztowych musi być dokonywana zawsze indywidualnie, z uwzględnieniem konkretnego etapu śledztwa, postawy podejrzanego oraz rzeczywistego ryzyka utrudniania postępowania.

Stanowisko Sądu: Z upływem czasu rola surowej kary maleje

Niezwykle istotne jest stanowisko wypracowane w orzecznictwie polskim i europejskim. Zgodnie z nim grożąca surowa kara może uzasadniać stosowanie tymczasowego aresztowania przede wszystkim na początkowym etapie – kiedy organy ścigania dopiero zabezpieczają dowody i ustalają przebieg zdarzeń.

Wraz z upływem czasu znaczenie tej przesłanki systematycznie słabnie. Rozpatrując wniosek o przedłużenie izolacji, sąd musi wskazać nowe, konkretne okoliczności przemawiające za dalszym pobytem za kratami.

Sąd nie jest związany żądaniem prokuratora

W praktyce oznacza to, że nawet przy zbrodniach zagrożonych dożywociem, sąd odmawia zastosowania aresztu, jeśli brak jest realnych obaw, że podejrzany będzie:

ukrywał się przed organami ścigania,
próbował uciec z kraju,
bezprawnie wpływał na przebieg postępowania (mataczył).

Zasada minimalizacji i argumenty obrony

Choć uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego (sygn. I KZP 18/11) dopuszcza surową karę jako samodzielną podstawę aresztu, nie zwalnia to sądu z obowiązku wszechstronnej analizy sprawy. Dla obrony kluczowe jest sprawne wykazanie przed sądem szeregu okoliczności łagodzących. Argumentujemy m.in., że podejrzany:

posiada stałe miejsce zamieszkania,
ma stałą pracę i uregulowany tryb życia,
utrzymuje silne więzi rodzinne,
nigdy nie ukrywał się przed wymiarem sprawiedliwości,
dobrowolnie stawia się na wezwania i nie utrudnia śledztwa.

Kluczowe aspekty sprawy:

Indywidualna ocena dowodów Skuteczna obrona podejrzanego Minimalizacja środków zapobiegawczych

Powyższe rozstrzygnięcia jasno udowadniają, że nawet w sprawach z najwyższym ustawowym zagrożeniem karą, skuteczna obrona na etapie aresztowym jest możliwa.

Autor: Adwokat Krzysztof Tumielewicz

Adwokat Szczecin, obrońca w sprawach karnych. Specjalizuje się m.in. w obronie w postępowaniach aresztowych oraz sporządzaniu zażaleń na tymczasowe aresztowanie. Każda sprawa wymaga rzetelnej, zindywidualizowanej oceny dowodów.

Skontaktuj się z obrońcą

Nasze doświadczenie