28.11.2025

Zgodnie z treścią ustawy, środkami zabezpieczającymi są: elektroniczna kontrola miejsca pobytu, terapia, terapia uzależnień, pobyt w zakładzie psychiatrycznym. Sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego.

Ustawa przewiduje również wymogi podstawowe przy orzeczeniu środka zabezpieczającego. Czas stosowania takich środków nie jest określony „z góry”.

Kancelaria prowadziła sprawę Klienta, który w bieżącym roku kończy odbywać karę 25 lat pozbawienia wolności.

Wobec Klienta Kancelarii - skazanego na karę 25 lat pozbawienia wolności, Dyrektor Zakładu Karnego, w którym skazany odbywa karę zwrócił się do sądu o zastosowanie wobec skazanego środka zabezpieczającego w postaci elektronicznej kontroli miejsca pobytu oraz terapii uzależnień.

Sprawca, wobec którego orzeczono elektroniczną kontrolę miejsca pobytu, ma obowiązek poddania się nieprzerwanej kontroli miejsca swojego pobytu sprawowanej za pomocą urządzeń technicznych, w tym noszonego nadajnika.  Sprawca, wobec którego orzeczono terapię uzależnień, ma obowiązek stawiennictwa we wskazanej przez sąd placówce leczenia odwykowego w terminach wyznaczonych przez lekarza i poddania się leczeniu uzależnienia od alkoholu, środka odurzającego lub innego podobnie działającego środka.

Zakład Karny swój wniosek uzasadnił charakterem czynu jakiego dopuścił się skazany oraz jego warunkami i właściwościami osobistymi.

W sprawie skazanego opiniowali biegli lekarze. Ich opinia zdaniem obrony była niejednoznaczna, chociaż wskazywała na zasadność zastosowania wobec skazanego środków zabezpieczających.

Obrońca jako jeden z kluczowych argumentów wskazał, iż zgodnie z art. 4 § 1 kk: „Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy”. W chwili popełnienia przez skazanego czynu nie był znany ustawie środek zabezpieczający w postaci elektronicznej kontroli miejsca pobytu.

Sąd podzielił stanowisko obrony. Ostatecznie, wniosek Zakładu Karnego nie został uwzględniony. Stanowisko w powyższej kwestii jest co prawda rozbieżne w doktrynie, lecz w dominującej części wspiera koncepcję zastosowania art. 4§1 kk do środków zabezpieczających.

Klientowi Kancelarii szczególnie zależało na odstąpieniu przez Sąd od stosowania środków zabezpieczających. Tak długa kara pozbawienia wolności w Jego ocenie stanowiła wystarczającą dolegliwość, a wszelkie inne „dodatkowe” sankcje byłyby niecelowe.

Sprawę prowadziła apl. adw.  Aleksandra Kowalonek